Kościół i Sakramenty

Co to jest Kościół?

Kościół (ekklesia) znaczy zwołanie. Zgromadzenie tych, których Słowo Boże zwołuje, by utworzyli Lud Boży. Karmieni Ciałem Chrystusa, sami stają się oni Ciałem Chrystusa.  (777) Chrystus ustanowił tu na ziemi swój Kościół święty, wspólnotą wiary, nadziei i miłości, jako organizm widzialny; nieustannie go podtrzymuje i przez niego rozlewa na wszystkich prawdę i łaskę. Kościół jest równocześnie społecznością wyposażoną w strukturę hierarchiczną i Mistycznym Ciałem Chrystusa, zgromadzeniem widzialnym i wspólnotą duchową, Kościołem ziemskim i Kościołem obdarowanym już dobrami niebieskimi. (771)

Jak powstał Kościół?

Odwieczny Ojciec postanowił podnieść ludzi do uczestnictwa w życiu Bożym, do którego powołuje wszystkich ludzi w swoim Synu: Wierzących w Chrystusa postanowił zwołać w Kościół święty. Ta rodzina Boża konstytuuje się i urzeczywistnia stopniowo w ciągu kolejnych etapów historii ludzkiej, według postanowień Ojca. (759) Pan Jezus nadał swojej wspólnocie strukturę, która będzie trwała, aż do całkowitego wypełnienia Królestwa. Przede wszystkim dokonał tego przez wybór Dwunastu z Piotrem, jako ich głową. (765) Kiedy zaś dopełniło się dzieło, którego wykonanie Ojciec powierzył Synowi na ziemi, zesłany został w dzień Zielonych Świąt Duch Święty, aby Kościół ustawicznie uświęcał i aby w ten sposób wierzący mieli przez Chrystusa w jednym Duchu dostęp do Ojca. Wtedy Kościół publicznie ujawnił się wobec tłumów i zaczęło się rozszerzanie Ewangelii. (767)

Do kiedy Kościół będzie trwać?

Kościół osiągnie swoje wypełnienie tylko w chwale nieba, w chwili chwalebnego powrotu Pana. Do tego dnia Kościół kontynuuje swoją pielgrzymkę wśród prześladowań świata i pocieszeń Boga. Wypełnienie Kościoła w chwale dokona się jedynie przez przejście ciężkich prób. Tylko wtedy wszyscy sprawiedliwi zostaną zgromadzeni w Kościele powszechnym u Ojca. (769)

Jaki jest cel Kościoła?

Wewnętrzne zjednoczenie ludzi z Bogiem jest pierwszym celem Kościoła. A kolejnym- jedność rodzaju ludzkiego. Ponieważ komunia między ludźmi opiera się na zjednoczeniu z Bogiem. (775) Kościół jest widzialnym planem miłości Boga do człowieka, planem, który pragnie, aby cały rodzaj ludzki utworzył jeden Lud Boży, zrósł się w jedno Ciało Chrystusa i scalił się w budowie jednej świątyni Ducha Świętego. (776)

Czy Kościół jest konieczny do zbawienia?

Pielgrzymujący Kościół konieczny jest do zbawienia. Chrystus bowiem jest jedynym Pośrednikiem i drogą zbawienia.  On, co staje się dla nas obecny w Ciele swoim, którym jest Kościół. On to właśnie podkreślając wyraźnie konieczność wiary i chrztu potwierdził również konieczność Kościoła, do którego ludzie dostają się przez chrzest, jak przez bramę. Nie mogliby więc zostać zbawieni ludzie, którzy wiedząc, że Kościół założony został przez Boga za pośrednictwem Chrystusa, jako konieczny, mimo to nie chcieliby bądź przystąpić do niego, bądź też w nim wytrwać. (846)

Dlaczego jesteśmy posłuszni Papieżowi i biskupom?

Jezus powierzył Piotrowi specjalną władzę: "Tobie dam klucze Królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie." Klucze oznaczają władzę zarządzania domem Bożym, którym jest Kościół. Wiązanie i rozwiązywanie oznacza władzę odpuszczania grzechów, ogłaszania orzeczeń doktrynalnych i podejmowania decyzji dyscyplinarnych w Kościele (Następcami św. Piotra są papieże.) (553) Jak więc trwa misja powierzona przez Pana indywidualnie Piotrowi, pierwszemu z Apostołów, i ma być przekazywana jego następcom, tak trwa apostolska misja pasterzowania w Kościele, aby była nieprzerwanie sprawowana przez święty stan biskupów. Kto więc ich słucha, słucha Chrystusa, a kto nimi gardzi, gardzi Chrystusem i Tym, który posłał Chrystusa. (862)

Czy papież jest nieomylny?

Biskupi razem z prezbiterami mają misję Urzędu Nauczycielskiego, który chroni Lud Boży przed wypaczeniami i słabościami oraz zapewnia obiektywną możliwość wyznawania bez błędu autentycznej wiary. Do wypełniania tej służby Chrystus udzielił pasterzom charyzmatu nieomylności w dziedzinie wiary i moralności. (890) Nieomylnością tą cieszy się Biskup Rzymu, głowa Kolegium Biskupów, gdy jako najwyższy pasterz i nauczyciel, ogłasza definitywnym aktem naukę dotyczącą wiary i obyczajów. Nieomylność obiecana Kościołowi przysługuje także Kolegium Biskupów, gdy wraz z następcą Piotra sprawuje ono najwyższy Urząd Nauczycielski, przede wszystkim na soborze powszechnym. Gdy Kościół przez swój najwyższy Urząd Nauczycielski przedkłada coś "do wierzenia jako objawione przez Boga".(891) Nauczaniu zwyczajnemu papieża (nie formułuje definicji nieomylnej, nie wypowiada się w sposób definitywny, wykonując swoje nauczanie zwyczajne) wierni powinni okazać religijną uległość ich ducha, która różni się od uległości wiary, a jednak jest jej przedłużeniem. (892)

Czym jest kanonizacja? 

Kanonizując niektórych wiernych, to znaczy ogłaszając w sposób uroczysty, że ci wierni praktykowali heroiczne cnoty i żyli w wierności łasce Bożej, Kościół uznaje moc Ducha świętości, który jest w nim, oraz umacnia nadzieję wiernych, dając im świętych jako wzory i orędowników. (828)

Chrystus jako Pan jest także Głową Kościoła, który jest Jego Ciałem. Wyniesiony do nieba i uwielbiony, po wypełnieniu w ten sposób do końca swojego posłania, pozostaje On na ziemi w swoim Kościele. Kościół, czyli Królestwo Chrystusowe, już teraz obecne w tajemnicy, stanowi zalążek oraz zaczątek tego Królestwa na ziemi. Kościół już na ziemi naznaczony jest prawdziwą, choć niedoskonałą jeszcze świętością. Królestwo Chrystusa ukazuje już swoją obecność przez cudowne znaki, które towarzyszą głoszeniu go przez Kościół. (669,670)

Przed przyjściem Chrystusa Kościół ma przejść przez końcową próbę, która zachwieje wiarą wielu wierzących. Prześladowanie, które towarzyszy jego pielgrzymce przez ziemię, odsłoni tajemnicę bezbożności pod postacią oszukańczej religii. Największym oszustwem religijnym jest oszustwo Antychrysta, czyli oszustwo pseudomesjanizmu, w którym człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga i Jego Mesjasza, który przyszedł w ciele. (675)

Królestwo wypełni się nie przez historyczny triumf Kościoła, zgodnie ze stopniowym rozwojem, lecz przez zwycięstwo Boga nad końcowym rozpętaniem się zł, które sprawi, że z nieba zstąpi Jego Oblubienica. Triumf Boga nad buntem zła przyjmie formę Sądu Ostatecznego po ostatnim wstrząsie kosmicznym tego świata, który przemija. (677)

Chrystus Pan króluje już przez Kościół, ale jeszcze nie wszystkie rzeczy tego świata są Mu poddane. Triumf Królestwa Chrystusa nie nastąpi bez ostatniego ataku mocy zła. (680)

Do społeczności Kościoła wcieleni są w pełni ci, co mając Ducha Chrystusowego w całości przyjmują przepisy Kościoła i wszystkie ustanowione w nim środki zbawienia i w jego widzialnym organizmie pozostają w łączności z Chrystusem rządzącym Kościołem przez papieża i biskupów. Nie dostępuje jednak zbawienia, choćby był wcielony do Kościoła, ten kto nie trwając w miłości, pozostaje wprawdzie w łonie Kościoła ciałem, ale nie sercem. (837)

Katechizm Kościoła Katolickiego

Czym są sakramenty?
Chrystus, siedząc po prawicy Ojca i rozlewając Ducha Świętego na swoje Ciało, którym jest Kościół, działa obecnie przez sakramenty ustanowione przez Niego w celu przekazywania łaski. Sakramenty są widzialnymi znakami, zrozumiałymi dla człowieka. (1084)

Skąd się wzięły sakramenty?
Kościół za pośrednictwem Ducha, który prowadzi go do całej prawdy, stopniowo rozpoznawał ten skarb sakramentów otrzymany od Chrystusa i dokładnie określił sposób udzielania go, podobnie jak to czynił w odniesieniu do kanonu Pisma świętego i nauki wiary. W ten sposób Kościół uznał w ciągu wieków, że wśród jego obrzędów liturgicznych jest siedem, które są we właściwym sensie sakramentami ustanowionymi przez Chrystusa. (1117)

Sakramenty Kościoła są teraz kontynuacją dzieł, jakie Jezus wypełnił w ciągu swojego ziemskiego życia. Są one jakby mocami, które wychodzą z ciała Chrystusa, aby nas leczyć z ran grzechu i udzielać nam nowego życia Chrystusa. (1115-1116)

Kościół naucza, że dla wierzących sakramenty Nowego Przymierza są konieczne do zbawienia. (1129)

CHRZEST

Chrzcić (gr. baptizein) oznacza zanurzyć, pogrążyć. Zanurzenie w wodzie jest symbolem pogrzebania katechumena w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie z Nim, jako nowe stworzenie. (1214)

Dzięki Duchowi Świętemu chrzest jest obmyciem, które oczyszcza, uświęca i usprawiedliwia. Chrzest odpuszcza wszystkie grzechy, grzech pierworodny i wszystkie grzechy osobiste, a także wszelkie kary za grzech. Nie pozostaje więc nic, co mogłoby przeszkodzić odrodzonemu w wejściu do Królestwa Bożego. W ochrzczonym pozostają jednak pewne doczesne konsekwencje grzechu, takie jak cierpienie, choroba, śmierć, czy nieodłączne od życia ułomności, takie jak słabości charakteru, a także skłonność do grzechu. (1227, 1263, 1264)

Od kiedy jest praktykowany chrzest dzieci?
Praktyka chrztu dzieci od niepamiętnych czasów należy do tradycji Kościoła; wyraźne jej świadectwa pochodzą z II wieku. (1252)

Kto może ochrzcić?
Zwyczajnym szafarzem chrztu jest biskup i prezbiter. W razie konieczności może ochrzcić każda osoba, nawet nieochrzczona, mająca wymaganą intencję, czyli musi chcieć uczynić to, co czyni Kościół, gdy chrzci i zastosować trynitarną formułę chrzcielną ("Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego"). Kościół widzi uzasadnienie tej możliwości w powszechnej woli zbawczej Boga oraz konieczności chrztu do zbawienia. (1256)

Czy chrzest jest konieczny do zbawienia?
Chrzest jest konieczny do zbawienia dla tych, którym była głoszona Ewangelia i którzy mieli możliwość proszenia o ten sakrament. (1257)

Co z nieochrzczonymi, którzy oddali życie za wiarę?
Kościół zawsze zachowywał głębokie przekonanie, że ci, którzy ponoszą śmierć za wiarę, nie otrzymawszy chrztu, zostają ochrzczeni przez swoją śmierć dla Chrystusa i z Chrystusem. Chrzest krwi, podobnie jak chrzest pragnienia, przynosi owoce chrztu, nie będąc sakramentem. (1258)

Co z dziećmi, które umarły bez chrztu?
Kościół poleca je Miłosierdziu Bożemu, które pozwala nam mieć nadzieję, że istnieje jakaś droga zbawienia dla dzieci zmarłych bez chrztu. (1261)

BIERZMOWANIE

Bierzmowanie (confirmatio), nazwa ta sugeruje potwierdzenie chrztu, dopełniające wtajemniczenie chrześcijańskie, a jednocześnie umocnienie łaski chrzcielnej, pełnię owoców Ducha Świętego. (1289)

Co oznacza namaszczenie podczas bierzmowania?
Przez namaszczenie bierzmowany otrzymuje znamię, pieczęć Ducha Świętego.- niegdyś w taki sposób naznaczano żołnierzy pieczęcią ich wodza, a także niewolników pieczęcią ich pana. Pieczęć Ducha św jest znakiem całkowitej przynależności do Chrystusa i trwałego oddania się na Jego służbę, a także znakiem obietnicy opieki Bożej podczas wielkiej próby eschatologicznej. (1295-6)

Jakie są skutki bierzmowania?
Skutkiem sakramentu bierzmowania jest pełne wylanie Ducha Świętego, jakie niegdyś stało się udziałem Apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy. Ściślej jednoczy nas z Chrystusem, pomnaża w nas dary Ducha Świętego, udoskonala naszą więź z Kościołem, udziela nam, jako prawdziwym świadkom Chrystusa, specjalnej mocy Ducha Świętego do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, do mężnego wyznawania imienia Chrystusa oraz do tego, by nigdy nie wstydzić się Krzyża. (1302-3)

SPOWIEDŹ ŚWIĘTA

Kiedy został ustanowiony sakrament spowiedzi świętej?

Chrystus Zmartwychwstały, dając Apostołom Ducha Świętego, udzielił im swojej Boskiej władzy odpuszczania grzechów: "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" J 20, 22-23 (976)

Czy każdy grzech może być mi odpuszczony?
Nie ma takiej winy, nawet najcięższej, której nie mógłby odpuścić Kościół święty. Nie ma nikogo tak niegodziwego i winnego, kto nie powinien być pewny przebaczenia, jeśli tylko jego żal jest szczery. (982)

Jakie grzechy odpuszcza chrzest święty?

Chrzest jest pierwszym i podstawowym sakramentem odpuszczenia grzechów, ponieważ jednoczy nas z Chrystusem, który umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie. Z wodą chrzcielną zostaje udzielone pełne przebaczenie i nie pozostaje już żadna wina: ani pierworodna, ani inna popełniona później; nie pozostaje też żadna kara do odpokutowania, by zadośćuczynić za te grzechy... Łaska chrztu nie uwalnia jednak naszej natury od jej słabości. Konieczne jest więc, aby Kościół miał moc odpuszczania grzechów także w inny sposób, niż przez sakrament chrztu. Ochrzczony może być pojednany z Bogiem i Kościołem przez sakrament pokuty. (977- 980)

Dlaczego mam się spowiadać przed człowiekiem- kapłanem?
Tylko Bóg przebacza grzechy. Ponadto na mocy swojego  Boskiego autorytetu Jezus daje tę władzę ludziom, by ją wykonywali w Jego imieniu. Skoro Chrystus powierzył swoim Apostołom posługę jednania to biskupi, jako ich następcy oraz prezbiterzy- współpracownicy biskupów, nadal spełniają tę posługę. (1441, 1461)

Mimo zmian, którym w ciągu wieków ulegały układ i celebracja tego sakramentu, można dostrzec tę samą podstawową strukturę. Obejmuje ona dwa istotne elementy: z jednej strony akty człowieka, który nawraca się pod działaniem Ducha Świętego, a mianowicie żal, wyznanie grzechów i zadośćuczynienie, a z drugiej strony działanie Boże za pośrednictwem Kościoła. (1448)

Pokuta zobowiązuje grzesznika do dobrowolnego przyjęcia wszystkich jego elementów: żalu w sercu, wyznania ustami, głębokiej pokory, czyli owocnego zadośćuczynienia w postępowaniu. (1450)

Czym jest żal doskonały i niedoskonały?
Gdy żal wypływa z miłości do Boga miłowanego nade wszystko, jest nazywany żalem doskonałym. Taki żal odpuszcza grzechy powszednie. Także żal nazywany niedoskonałym jest darem Bożym, poruszeniem Ducha Świętego. Rodzi się on z rozważania brzydoty grzechu lub lęku przed wiecznym potępieniem i innymi karami, które grożą grzesznikowi. Takie poruszenie sumienia może zapoczątkować wewnętrzną ewolucję, która pod działaniem łaski może zakończyć się rozgrzeszeniem sakramentalnym. Żal niedoskonały nie przynosi jednak przebaczenia grzechów ciężkich, ale przygotowuje do niego w sakramencie pokuty. (1453)

Co z zatajonymi grzechami?
Gdy wierni starają się wyznać wszystkie grzechy, które sobie przypominają, niewątpliwie przedstawiają je wszystkie Bożemu miłosierdziu. Ci, którzy postępują inaczej i świadomie ukrywają niektóre grzechy, nie przedkładają dobroci Bożej tego, co mogłaby ona odpuścić za pośrednictwem kapłana. Jeśli bowiem chory wstydzi się odkryć ranę lekarzowi, sztuka lekarska tego nie uleczy, czego nie rozpozna.

Co to jest pokuta?
Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie usuwa wszelkiego nieporządku, jaki wprowadził grzech. Grzesznik powinien więc zadośćuczynić w odpowiedni sposób lub odpokutować za swoje grzechy. Pokutą może być modlitwa, jakaś ofiara, dzieło miłosierdzia, służba bliźniemu, dobrowolne wyrzeczenie, cierpienie, a zwłaszcza cierpliwa akceptacja krzyża, który musimy dźwigać. Tego rodzaju pokuty pomagają nam upodobnić się do Chrystusa. (1459-60)

Co to jest ekskomunika?
Niektóre grzechy szczególnie ciężkie, objęte są ekskomuniką, najsurowszą karą kościelną, która nie pozwala na przyjmowanie sakramentów i wykonywanie pewnych aktów kościelnych. Według prawa kanonicznego rozgrzeszenia z tych grzechów może udzielić tylko papież, miejscowy biskup lub upoważnieni przez nich prezbiterzy. W przypadku niebezpieczeństwa śmierci każdy kapłan, nawet pozbawiony prawa spowiadania, może rozgrzeszyć z każdego grzechu i z każdej ekskomuniki. (1463)

Czym jest wieczna i doczesna kara za grzechy oraz co to jest odpust?
Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Odpust jest cząstkowy albo zupełny. Mogą być udzielne żywym lub zmarłym. Aby zrozumieć tę naukę, trzeba zobaczyć, że grzech ma podwójny skutek. Grzech ciężki pozbawia nas komunii z Bogiem, a przez to zamyka nam dostęp do życia wiecznego, którego pozbawienie nazywa się karą wieczną. Każdy grzech, nawet powszedni, wymaga oczyszczenia albo na ziemi albo po śmierci, w stanie nazwanym czyśćcem. Takie oczyszczenie uwalnia od tego, co nazywamy karą doczesną za grzech. Obydwie kary nie mogą być traktowane jako rodzaj zemsty, którą Bóg stosuje od zewnątrz, ponieważ wypływają one jakby z samej natury grzechu.  Chrześcijanin powinien starać się, znosząc cierpliwie cierpienia i różnego rodzaju próby, a w końcu godząc się spokojnie na śmierć, przyjmować jako łaskę doczesne kary za grzech. Powinien starać się przez dzieła miłosierdzia i miłości, a także przez modlitwę i różne praktyki pokutne uwolnić się całkowicie od starego człowieka i przyoblec człowieka nowego. (1472-3)

Jakie są skutki sakramentu pokuty?
Pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje łaskę; pojednanie z Kościołem; darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne; darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechu; pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa; wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin. (1496)

EUCHARYSTIA

Co to jest liturgia?
Pojęcie liturgia oznaczało pierwotnie dzieło publiczne, służbę, pełnioną przez lud lub na rzecz ludu. W tradycji chrześcijańskiej pojęcie to oznacza, że Lud Boży uczestniczy w dziele Bożym. Przez liturgię Chrystus, nasz Odkupiciel i Arcykapłan, kontynuuje w swoim Kościele, z Kościołem i przez Kościół dzieło naszego odkupienia. Liturgia to wykonywanie kapłańskiego urzędu Jezusa Chrystusa, w niej przez znaki widzialne wyraża się i w sposób właściwy poszczególnyn znakom urzeczywistnia uświęcenie człowieka, a Mistyczne Ciało Jezusa Chrystusa, to jest Głowa ze swymi członkami, wykonuje całkowity kult publiczny. Dlatego każdy obchód liturgiczny jest czynnością w najwyższym stopniu świętą. Urzeczywistnia ona i ukazuje Kościół jako widzialny znak komunii Boga i ludzi przez Chrystusa. Liturgia jest także uczestnictwem w modlitwie Chrystusa skierowanej do Ojca w Duchu Świętym.  (1069-1071)

Różne tradycje liturgiczne lub obrządki, prawnie uznane (łaciński, bizantyjski, aleksandryjski, koptyjski, syryjski, ormiański, maronicki i chalcedoński), ukazują powszechność Kościoła, ponieważ oznaczają i przekazują to samo misterium Chrystusa. Celebracja liturgii powinna odpowiadać charakterowi i kulturze różnych narodów. W liturgii, jest pewna część niezmienna, ponieważ pochodzi z ustanowienia Bożego i Kościół jest jej stróżem. Jest w niej również część podlegająca zmianom i Kościół może, a nawet czasem powinien dostosowywać ją do kultury narodów aktualnie ewangelizowanych. (1204,1205,1208)

Chrystus, nasz Bóg i Pan, tylko raz ofiarował siebie Bogu Ojcu, umierając na ołtarzu krzyża, dla wypełnienia wiecznego odkupienia ludzi. Ponieważ jednak kapłaństwo nie miało skończyć się wraz z Jego śmiercią, w czasie Ostatniej Wieczerzy, tej nocy kiedy został wydany, zechciał pozostawić Kościołowi, ofiarę widzialną. Będzie ona reprezentowała ofiarę krwawą, która miała wypełnić się jeden raz na krzyżu i utrwalała jej pamiątkę po wszystkie wieki. W tej Boskiej ofierze, dokonującej się we Mszy świętej, jest obecny i w sposób bezkrwawy ofiarowany ten sam Chrystus, który na ołtarzu krzyża ofiarował samego siebie w sposób krwawy. (1366-7)

W Eucharystii Kościół znajduje się wraz z Maryją jakby u stóp krzyża, zjednoczony z ofiarą i wstawiennictwem Chrystusa. (1370)

Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie (J 6, 53) Przyjmowanie w Komunii Ciała Chrystusa Zmartwychwstałego podtrzymuje, pogłębia i odnawia życie łaski otrzymane na chrzcie. Wzrost życia chrześcijańskiego potrzebuje pokarmu Komunii Eucharystycznej. Komunia także chroni nas przed grzechami, oczyszcza z nich; umacnia miłość, która słabnie w życiu codziennym; pomaga nam uniknąć przyszłych grzechów śmiertelnych; łączy wszystkich przyjmujących Ciało Chrystusa w jeden Kościół, czyli w jedno Ciało.(1392-6)

Wspólnoty eklezjalne powstałe w wyniku Reformacji, odłączone od Kościoła katolickiego nie przechowały właściwej i całkowitej rzeczywistości eucharystycznego Misterium, głównie przez brak sakramentu kapłaństwa. Jednak te wspólnoty, sprawując w świętej Uczcie pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Pańskiego, wyznają, że oznacza ona życie w łączności z Chrystusem i oczekują Jego chwalebnego przyjścia. (1400)

Matka Boża patrzyła się z wielką łaskawością na ojca (kapłana), jednak po chwili ojciec złamał to śliczne dziecię i wyszła prawdziwie krew żywa; ojciec pochylił się i wniknął w siebie tego żywego i prawdziwego Jezusa; czy Go zjadł, nie wiem jak się to dzieje.

Dzienniczek s. Faustyna

NAMASZCZENIE CHORYCH

"Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone." Jk 5, 14-15

Kiedy można przyjąć sakrament namaszczenia chorych?
Za każdym razem, gdy chrześcijanin zostaje dotknięty ciężką chorobą, może otrzymać święte namaszczenie, również wtedy , gdy już raz je otrzymał i nastąpiło nasilenie choroby. (1529)

Kto może udzielić sakramentu namaszczenia chorych?

Sakramentu namaszczenia chorych mogą udzielać tylko kapłani (prezbiterzy lub biskupi). Przy jego sprawowaniu używają oni oleju poświęconego przez biskupa lub w razie potrzeby przez samego prezbitera, który celebruje ten sakrament, (1530)

Jakie są skutki przyjęcia sakramentu namaszczenia chorych?
Pierwszą łaską tego sakramentu jest laska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby lub niedołęstwem w starości. Ta łaska jest darem Ducha Świętego, który odnawia ufność i wiarę w Boga oraz umacnia przeciw pokusom złego ducha, przeciw pokusie zniechęcenia i trwogi przed śmiercią. Wsparcie Pana przez moc Jego Ducha ma prowadzić chorego do uzdrowienia duszy, a także ciała, jeśli taka jest wola Boża. Ponadto, jeśliby popełnił grzechy będą mu odpuszczone (jeśli chory nie mógł skorzystać z sakramentu pokuty).  Chory otrzymuje także siłę i dar głębszego zjednoczenia z męką Chrystusa, dzięki temu przysparzają dobra Ludowi Bożemu (łaska eklezjalna). (1520)

Namaszczenie chorych dopełnia rozpoczęte przez chrzest dzieło naszego upodobnienia się do misterium śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Jest ono ostatnie w szeregu świętych namaszczeń, które wyznaczają etapy życia chrześcijanina: namaszczenie przy chrzcie wycisnęło na nas pieczęć nowego życia; namaszczenie przy bierzmowaniu umocniło nas do życiowej walki. To ostatnie namaszczenie otacza koniec naszego ziemskiego życia jakby ochroną, zabezpieczającą nas na ostatnią walkę przed wejściem do domu Ojca. (1523)